Introducing Lil’ Hurricane & Blue Jazz De Canes Saevi – Deel 2

 

Uitzonderingen daargelaten, maar bij Edith en Hans zijn de pups tegen de tijd dat ze het nest mogen verlaten (nagenoeg) kattenbakzindelijk. Tegen de tijd dat Jazz bij ons kwam wonen was hij 16,5 week en was het feit dat hij kattenbakzindelijk was, zo ongeveer het enige waar hij in was gesocialiseerd. Zijn vorige baasjes hadden op dat gebied echt nauwelijks (beter gezegd: helemaal  niets) met hem gedaan op dat gebied, terwijl socialisatie echt zooooo belangrijk is. Met name in de 1^e 16 weken gedurende die periode wordt het karakter van je hondje voor het overgrote deel gevormd, daarna wordt het alleen maar moeilijker om bepaalde trekjes er uit te krijgen. Die periode moet je niet zomaar voorbij laten gaan. Daar moet je écht iets mee doen!

 

Een of twee dagen nadat Jazz zijn intrede had gedaan ben ik met ‘m naar een puppytraining gegaan. Eigenlijk was hij daar al net te oud voor, maar met Suzanne Welling, trainster hondenschool Martin Gaus te Lelystad, had ik afgesproken dat ik met Jazz toch langs mocht komen bij wijze van assessment voor de basiscursus.

Helaas werden mijn vermoedens door Suzanne bevestigd: Jazz was een heel angstig hondje, dat ook als de dood was voor andere honden. Als gevolg van pure stress wilde hij ook geen hapjes o.i.d. aan nemen. Ga er dan maar van uit dat je hondje op die momenten écht ver heen is.

 

Uiteindelijk heb ik met Jazz 2x de basiscursus doorlopen. De trainers en ik waren het met elkaar eens dat het geen zin had om Jazz na de 1e cursus al examen te laten doen. Behalve het commando “sit” deed hij nl. niets. Ja, soms. Daarnaast had hij, uit pure angst, alleen maar aandacht voor de andere honden en de grond. Jazz met een mooi krulstaartje was nagenoeg ondenkbaar. Men kende hem op de hondenschool eigenlijk alleen maar met z’n staartje ver tussen de benen geduwd.

Op de terugweg naar huis heb ik menigmaal in de auto een traantje weggepinkt: wat hadden die vorige eigenaren Jazz verpest. Het was gewoon een heel zielig hondje. Ik heb die mensen wat vervloekt en eigenlijk doe ik dat nu nog steeds.

 

Lang leve het socialisatie gebrek, maar met Jazz buiten lopen was een grote ramp. Hij was bang voor blaadjes, fietsen, laat staan brommers. Echt… overal was hij bang voor. Uitgelaten worden vond hij geen pretje. Alleen als Hurricane erbij was, dan trok hij zich daar enigszins aan op. Maar ja, feit is nu eenmaal dat hij ook zonder Hurricane erbij op z’n gemak buiten moet kunnen lopen.

Edith was op enig moment ten gehore gekomen dat Jazz met z’n vorige baasjes nooit buiten was geweest. Tja… dat verklaart natuurlijk een heleboel.

 

Op de hondenschool kon ik Jazz’ aandacht niet ‘vangen’. Ik heb echt van alles geprobeerd: geen eten geven voor de les, geluiden maken, maar niets hielp. Uiteindelijk kwam Suzanne er achter dat het besnuffelen van de grond Jazz’ manier was om de enge dingen om hem heen (lees: de andere honden) niet te hoeven zien. Met dit in het achterhoofd kreeg ik andere tips and tricks om van Jazz diverse commando’s gedaan te krijgen en met succes. Binnen no time kregen we het nu voor elkaar om hem allerlei dingen te laten doen. “Down” en “stay” ging ineens heel makkelijk.

Jazz werd nu klaargestoomd voor het examen van de basiscursus en die heeft hij heel goed afgerond. Ik was echt bijzonder trots op ons kleine onzekere ventje. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat ik nooit heb geweten, maar waar ik achter kwam nadat Jazz het examen had afgelegd en met wat medecursisten stond te praten, was dat Jazz en ik heel vaak tijdens de theorielessen werden genoemd door Suzanne om bepaalde situaties uit te kunnen leggen (tijdens de 2^e ronde basiscursus met Jazz ben ik nl. niet meer naar de theorielessen gegaan). Jazz was bij de medecursisten dan ook wel bekend. Men was helemaal nieuwsgierig naar hem.

 

Bij de uitreiking van het certificaat werd ik nog even flink de hemel in geprezen, aangezien ik 3 basiscursussen achter elkaar had gedaan en daarvan werkelijk geen les had gemist. Zelfs toen Jazz op enig moment aan de dunne was en zodoende een praktijkles moest missen, was ik evengoed op de hondenschool te vinden, zodat ik van andere honden en hun baasjes kon leren. Dat dat zo bijzonder was, zag ik eigenlijk niet in. Ik bedoel: dat doe je toch gewoon voor je hondje?! En toch… toen men dit zo stelde, heb ik toch wel even slikken.

 

Zie hieronder het door hun behaalde certificaat van de basiscursus:

 

 

 Hurricane

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jazz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug naar boven.