Lil’ Hurricane & Blue Jazz De Canes Saevi – Deel 4

 

Castratie

 

Op enig moment heb je wel overwegen besloten om een hondje te nemen en beland je automatisch bij de vraag of je beter een reutje of een teefje kunt nemen. Een ieder heeft om z’n eigen reden zo z’n voorkeur.

 

Voor zover het nog niet duidelijk naar voren is gekomen in de voorgaande verhalen: wij hebben voor reutjes gekozen. Reden hiervoor was onder meer de ervaring die wij hadden met de hond van m’n schoonouders, Cleo. Cleo was weliswaar van een ietwat groter ras dan de Chihuahua, een herder, maar toch… Wanneer Cleo weer loops was, kon m’n schoonmoeder zo’n beetje met een doekje in d’r handen achter Cleo aanlopen, want ze trof toch redelijk wat bloeddruppels op de grond aan.

Dit in het achterhoofd hebbende zag ik het al helemaal voor me: ons lichte (stoffen) bankstel onder de bloedvlekken. Kortom: voor ons het ging geen teefje worden.

(Note:  teefjes kun je een broekje aan doen tijdens hun loopsheid. Daarnaast geldt dat het ene teefje meer last van bloedverlies heeft dan het andere   -   jcp).

 

Toen Hurricane nog ons enige hondje was, wist hij prima z’n bak te vinden. Tuurlijk, er ging soms ook nog wel eens wat mis, maar dat waren eigenlijk uitzonderingen.

Op het moment dat Jazz erbij kwam, was er in eerste instantie niets aan het handje. Jazz was toen al zindelijk. Maar ja… het waren beiden pups en die worden nu eenmaal groter (misschien kan ik in het geval van een Chihuahua beter ouder zeggen) en komt er een moment dat de hormonen parten gaan spelen. In eerste instantie kenmerkte zich dat bij onze heren door het op elkaar rijen.

 

    

 

Het op elkaar rijen van twee reuen bij elkaar of twee teefjes bij elkaar, heeft niets met hun sexuele voorkeur te maken, maar met dominantie. Het moge duidelijk zijn dat de meest dominante degene is die met de heupen in beweging is.

Dominantie is iets wat je de hondjes zelf dient te laten uitzoeken. Het is dus niet de bedoeling dat je je daarin gaat mengen door ze uit elkaar te halen. Toegegeven, ik ben niet zo gecharmeerd van het aanblik van twee op elkaar rijende hondjes, dus als het te lang duurt klap ik meestal in m’n handen en houdt het wel op.

 

Ik denk dat je er minder last van zult hebben als je ‘slechts’ één reutje hebt, maar op een gegeven moment sloeg het rijen bij Hurricane en Jazz om in het spelletje “wie de meeste plasjes overal in huis kan doen”. Tja, de natuur zei hun nu eenmaal dat ze hun terrein moesten gaan afbakenen en wat doe je dan?! Dan ga je makkeren.

Vanaf dat moment loop je zelf zo’n beetje 24 uur per dag met een dweil in je handen en zien de overgordijnen zo’n 3x per week de binnenkant van de wasmachine.

 

Ook wanneer je met ze buiten loopt gaat het er ineens anders aan toe. Kon je voorheen lekker doorstappen, nu moest ieder grasprietje van alle kanten besnuffeld worden om vervolgens besprenkeld te worden door de heren.

Hurricane was wat dat aanging veel dominanter dan Jazz. Hij tilt z’n poot dusdanig hoog op dat hij zo’n beetje aan de andere kant van z’n andere pootje de grond aantikt.

Heb je een hondje dat ook de kattenbak gaat, dan is het dus zaak dat je òf een gesloten bak neemt, òf een open doch tamelijk hoge bak want anders plast hij er overheen. Hurricane heeft op die manier al heel wat bakken verslonden, maar nu gaat het in principe goed. Moet ik er wel bij vertellen dat hij nog wel moet leren om als hij een poepje moet doen, nog steeds niet doorheeft dat hij dan ook wat verder de bak in kan/mag lopen. Meestal stapt hij in de bak en gaat hij er direct voor zitten. Gevolg: z’n drolletjes liggen netjes voor de bak in plaats van er in (en dan is hij nog zo trots als een pauw ook wanneer hij de bak uit komt springen).

 

Terug naar het plassen…

Om er voor te zorgen dat het heerschap niet alles zou onderplassen, hebben we plasbandjes voor ze aangeschaft.

Plasbandjes zijn rechthoekige stukken stof, alwaar je maandverband of een Tena in doet en vervolgens om de onderbuik/de plasser van je hondje heen doet. De uiteinden van de plasbandjes worden met klittenband of (druk)knoopjes aan elkaar bevestigd.

  

  

 

Plasbandjes vind ik met name een uitkomst als je op visite bent en je hondje mee gaat, maar eenmaal thuis kun je je hondje niet fulltime met zo’n ding om laten lopen. Waarom niet?! Houdt het er maar op dat je het waarschijnlijk zelf ook niet al te fijn vindt om met een… eeeeehh… natte vieze onderbroek rond te lopen.

Wat ik bij Hurricane en Jazz meestal deed was ze om de paar uur even in de bench zetten, zonder plasband om, zodat ze ‘de boel daar beneden’ een beetje kon luchten (voor de goede orde: de ren van onze hondjes bestaat uit 10 panelen van een konijnenren en is dus ruimer dan een echte bench). Ook werd hun onderstel regelmatig gewassen, om er zeker van te zijn dat er geen urine zou achterblijven die weet-ik-veel-wat zouden kunnen veroorzaken.

 

Het liefst had ik onze hondjes “heel” willen laten, maar de gang van zaken was voor hun volgens mij ook niet écht hosanna. Castratie was naar onze mening dan ook de enige optie. Tel daarbij op, dat Hurricane’s ene teelbal nog altijd niet was ingedaald en hij dus sowieso onder het mes moest.

Een afspraak bij de dierenarts werd gemaakt en op 3 oktober 2008, zo’n 2 weken voor hun beider eerste verjaardag, gingen de heren onder het mes.

 

’s Ochtends om 9.15u. werden beide heren in nuchtere toestand bij de dierenarts verwacht.

Na de operatie werden we gebeld door de dierenarts en kregen we te horen dat beide operaties goed waren verlopen en beiden heren nu moesten bijkomen uit hun narcose. Heel goed nieuws natuurlijk, want een narcose en kleine hondjes is nu eenmaal niet z’n fijne combinatie.

Tijdens Hurricane’s operatie bleek dat teelbal nummer twee ook indalende was. Hoewel het voor Hurricane zelf niet meer relevant was, was het wel iets wat Edith en Hans heel erg graag wilden weten.

Aan het eind van de middag mochten we ze ophalen. Hoewel ze beiden wakker waren, was aan hun oogjes nog wel duidelijk te zien dat ze onder narcose waren geweest.

Beiden hadden een kapje om om ervoor te zorgen dat ze niet bij de operatiewond konden komen.

 

Eenmaal thuisgekomen hebben we de kapjes er direct afgehaald, want we hadden rompertjes voor ze gekocht. De enige van de twee die een rompertje aan heeft gehad was Hurricane en volgens mij heeft dat niet langer dan een minuut geduurd.

 

Al heel snel hadden we door dat op het moment dat hij zou moeten plassen, hij het rompertje onder zou plassen. Niet echt fris dus en ook niet echt bevorderlijk voor de wond. Zodoende was het dus rompertje uit en kapje weer op.

 

   

 

Aan de kapjes hebben beide hondjes wel moeten wennen. Met behoorlijke regelmaat botsten ze nu tegen van alles en nog wat aan.

De kapjes deden we dagelijks even af. Het was wel zaak ze op die momenten vooral goed in de gaten te houden om ze ervan te weerhouden om aan de wond te likken.

 

Lange wandelingen maken mocht in verband met de operatiewondjes ook nog niet en rennen was al helemaal uit den boze. Nu zaten we in oktober en met name Hurricane heeft een allergie voor regen en harde wind. En ach… laat ik die nu ook hebben, dus dat was allemaal geen probleem.

 

   

 

Vrijwel direct na de castratie veranderde de plasgewoonten van de hondjes. Beiden gingen erbij zitten. Ideaal. Ik kan er niets anders van maken. Ook werden ze beiden wat onderdaniger. Vooral Hurricane.

Op het moment dat het weer verantwoord was om met ze te wandelen, merkte je al direct dat het gros van de grassprietjes werd gelaten voor wat het was en niet alles meer besnuffeld hoefde te worden. Een heel bijzondere gewaarwording dat doorlopen.

 

Na een paar maanden gingen ze weer langzaam hun poot optillen. Bij Jazz stelde dat eigenlijk niet veel voor. Hij tilde z’n pootje slechts een fractie van de grond en doet dat nu nog steeds.

Hurricane was zijn onderdanigheid ondertussen weer kwijtgeraakt en heeft ten aanzien van het plassen  z’n oude lenigheid weer helemaal teruggekregen en plast weer als vanouds. Ach… en om weer op de grassprietjes terug te komen, die worden bijna allemaal door hem besnuffeld.

 

Until next time...

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug naar boven.