|
Lil’ Hurricane & Blue Jazz De Canes Saevi – Deel 3
Cats & Dogs
Hoewel de examens van de hondenschool inmiddels achter ons lagen, waren we er gedurende een x-periode nog wel zaterdags te vinden voor het puppyspeelkwartiertje. Samen waren de heren De Canes Saevi heel sterk en terroriseerden ze de boel, maar dat veranderde acuut wanneer je een van de twee optilde en de ander op de grond moest blijven en de rest van de grote hondenmeute moest trotseren. Hurricane was iets minder bang en wilde zo nu en dan nog wel eens met een ander hondje spelen, maar Jazz bleef als de dood voor andere honden. Dat heb ik er ook nooit uit kunnen krijgen.
Een hele tijd heb ik beide hondjes apart uitgelaten. Voor Hurricane maakte dat niet uit, maar Jazz was echt erg. Hij voelde zich buiten alleen sterk wanneer Hurricane bij ‘m in de buurt was, maar ook zonder Hurricane moest hij zich buiten goed kunnen voelen. Zonder Hurricane erbij liep Jazz letterlijk hele stukken ‘in z’n achteruit’, omdat hij naar huis wilde. Na heel wat met de clicker werken en flink belonen, ging het uiteindelijk beter. Daarnaast heb ik zijn angst voor fietsers en brommers er uit weten te krijgen en kon Jazz zich wat meer relaxen.
Tussen Hurricane en Jazz klikt het heel eg goed. Ze spelen graag samen. Hun favoriete spelletje is Homeboy opjagen. Homeboy is een van onze drie katten. Wanneer je al huisdieren hebt en je er andere huisdieren bij wilt hebben, is de eerste vraag die je jezelf moet stellen: hoe zouden mijn huidige huisdieren deze nieuwe bewoner(s) vinden? Zelf hebben wij moeten wachten tot Turbo (Pers) er niet meer was. Met zijn ruim 18 jaar konden wie het hem niet aandoen om van dat jonge onstuimige spul in huis te nemen. Onze andere katten zouden geen probleem vormen, zo hadden wij ingeschat. Voor wat betreft Ranger en Gypsy klopte deze inschatting prima. Normaliter zouden we bij Homeboy ook goed hebben gezeten, zij het dat hij ineens last kreeg van zijn dominante klieren.
Toen we alleen nog Hurricane hadden, heeft Homeboy Hurricane tot tweemaal toe in het nauw gedreven. Nu is Homeboy, net als onze andere twee katten, een Maine Coon en laat dat nu net het grootste gedomesticeerde kattenras zijn. Met zijn ruim 9 kg. heeft Homeboy Hurricane in een hoek weten te drijven terwijl hij met een dreigend geheven voorpoot voor hem stond. Van angst heeft Hurricane toen zijn urine laten lopen. Echt heel zielig. Ze zeggen wel eens dat honden een korte termijn geheugen hebben. Dat kan dan wel zo zijn, maar er zijn genoeg dingen die ze bij blijven. Lang verhaal kort: sinds Jazz in huis is, voelt Hurricane zich ten opzichte van Homeboy oppermachtig. Nu is het Homeboy die telkens wordt opgejaagd. Van Hurricane mag Homeboy niet van de trap afkomen. Zit hij op de trap, dan is er niets aan de hand en lopen beide hondjes ‘m zo voorbij, maar springt hij over hekje en zit hij in het halletje dan gaan ze als een gek achter ‘m aan tot Homeboy weer daar is waar hij volgens beide hondjes behoort te zijn. Er zijn perioden waarin het wat beter lijkt te gaan, maar ik heb de hoop op verzoening eigenlijk al opgegeven.
Onlangs heb ik mogen ontdekken dat het gedrag van Hurricane ten opzichte van Homeboy ook te maken heeft met het feit dat Hurricane de begane grond (en eigenlijk ook de 1e etage) als zijnde van hem beschouwd. Dit werd enkele weken terug nog eens dubbel en dwars benadrukt. Dick en ik waren boodschappen doen en bij thuiskomst bleek dat het hekje voor het trappetje in de woonkamer was omgevallen. Waarschijnlijk had Ranger dit omver geduwd. De hondjes zagen hun kans schoon en zijn naar boven geraced, alwaar de kattenbrokjes tot op de laatste kruimel werden verorberd. Jazz gaat nooit verder dan de 1e etage. Hij vindt de (open) trap naar de 2e etage hartstikke eng. Heldhaftige Hurricane heeft echter geen enkele moeite om de open trap te beklimmen. Waar hij wel moeite mee heeft is het afdalen van die open trap (don’ ask). Toen Dick en ik thuis kwamen was Jazz gewoon beneden te vinden. Hurricane stond helemaal boven piepend voor de trap. Dick is naar boven gegaan om ‘m te gaan halen. Tot z’n grote verbazing lag Homeboy op z’n dooie gemak op een kussentje op nog geen meter afstand van de piepende Hurricane. Hurricane is dus overduidelijk een tirannetje wanneer hij op zijn eigen terrein is.
Met Ranger en Gypsy hebben beide heren een goede relatie. Ranger fungeert zo nu en dan als een prima slaapmaatje en met Gypsy kunnen ze heel leuk spelen. Gypsy vindt dat allemaal prima, zolang ze maar niet voor haar gaan staan blaffen, want dan heeft ze het snel gehad en probeert ze nog wel eens een tik uit te delen als ze er écht genoeg van heeft. Tja… ook die grenzen moeten Hurricane en Jazz leren en dus laat ik Gypsy altijd maar haar gang gaan als ze meppen aan het uitdelen is. Moet ik er misschien wel bij vermelden dat ik de nagels van onze katten altijd knip. Op die manier kunnen ongelukjes worden voorkomen.
Ten tijde van het schrijven van deze alinea is Ranger inmiddels een maand geleden overleden ten gevolge van acuut hartfalen. Ranger hield Homeboy op de 1e en 2e etage vaak gezelschap. Nu Ranger er niet meer is, proberen Dick en ik Homeboy toch weer over z’n angst voor de hondjes heen te krijgen, zodat hij ook gezellig bij ons beneden kan zitten. Vooralsnog hebben we daarin geen succes, want beide heren jagen hem nog altijd de trap op. Maar ja, wie weet lukt het ons nog een keer…
Until next time…
Terug naar boven. |
